Dünya Şiir Günü (21 Mart), UNESCO'nun 1999'da ilan ettiği özel bir gündür. Şiirin en eski sanatlardan biri olarak kültürel mirası taşıdığını ve dil sınırlarını aşan evrensel bir iletişim aracı olduğunu vurgular. Bireysel duyguları ifade eder, toplumsal sorunları gündeme getirir. Eğitimde dil becerilerini ve yaratıcılığı geliştirir. Günümüzde yeni platformlarda yaşayan şiir, bu tarihte okumalar, atölyeler ve yarışmalarla kutlanarak gelecek nesillere aktarılır.

Eksik Ruhlar Teorisi isimli şiir; sevme, kendinden kaçma ve yalnızlık üzerine yazılmıştır. Genel olarak baktığımızda, insanın kendini anlama çabası ve eksik kalmış duyguların ağırlığı ön plandadır diyebiliriz.

Masumiyet Müzesi, yalnızca bir aşk romanı değil; saplantının, sınıfsal çelişkilerin ve hatıralarla kurulan kırılgan bir dünyanın hikâyesidir. Nobel ödüllü yazar Orhan Pamuk’un kaleminden çıkan bu eser, yıllar sonra dizi uyarlamasıyla yeniden gündeme gelirken, Cihangir yokuşundan Çukurcuma’ya bakan o müzenin kapısından geçen herkes için başka bir anlam taşıyor. Romanın merkezinde tekstil zengini Basmacı ailesinin oğlu Kemal ile uzak akrabası Füsun arasındaki imkânsız ve zamana

2025 çok okunan kitaplarına baktığımızda bu kitapların başarısının yalnızca satış rakamlarından ibaret olmadığını, okurun bu kitaplarda kendi ruh hallerini, hayata bakışlarını ve arayışlarını bulduğunu düşünüyoruz. 2025 yılı edebiyat dünyasında, özellikle bireyin iç dünyasını esas alan romanlar, sade ama sığ olmayan yazılar ve hayatla adeta yüzleşir gibi yazılan eserler ön plandadır.

Aşk bizden çok şey istemez, belirli kalıplara sığmaz çünkü aşkın belli bir dili, dini, milleti yoktur. Bir kişinin gözlerine bakıp kaybolmak için aynı dili bilmeye, aynı dine mensup olmaya gerek yoktur. Ki zaten âşık olmak planlanan bir şey de değildir. Hiç beklenmedik bir anda kalbinde küçük bir tohum olarak yer edinir.

Ve Durgun Akardı Don, Mihail Şolohov’un edebiyat tarihindeki yerini belirleyen en güçlü yapıtlardan biridir. Roman, yalnızca Don Kazaklarının yaşamını anlatmakla kalmaz; savaş, devrim ve iç savaş gibi büyük tarihsel kırılmaların, sıradan insanların hayatında nasıl derin ve onarılamaz izler bıraktığını gözler önüne serer. Şolohov, bu süreci anlatırken olayların gürültüsüne kapılmaz; anlatısını bilinçli bir ağırbaşlılıkla kurar.

Telefonun ekranı pazar gecesinin loşluğunda bir deniz feneri gibi yanıp sönüyor ama ufukta görünen tek bir gemi bile yok. Parmakların rehberde aşağı yukarı kayarken aslında isimlerin üzerinde değil hatıraların tozlu raflarında geziniyorsun.

Verilen sözlerin, aşkın, sustuğumuz kelimelerin özetlendiği, insani duygularımızı depreştiren bir şiir.

Bazı sabahlar vardır, güneş doğar ama içimize düşmez. İçeride bir yer karanlık kalır. 10 Kasım sabahı, işte tam da o sabahlardandır. Şehrin üzerine görünmez bir hüzün serpilir. Sokaklarda aynı telaş, aynı ayak sesleri, aynı yaşam akışı vardır ama o sabah hiçbir şey tam olarak aynı hissettirmez. Sanki cümleler daha yavaş kurulur, adımlar biraz daha yumuşak basılır yere.

İnsan, mucizeyi çoğu zaman uzaklarda arar. Kimi zaman göğe kaldırdığı bakışlarıyla, kimi zaman yere yıldızlardan düşecek bir işarette arar mucizeyi. Oysa mucize, göklerden değil; çoğu zaman kalbin en sessiz, en kuytu köşesinden gelir.

Kalbiniz kırık fakat hala aşıksanız, kendinizden ödün vermekten yorgun düşmüşseniz bu şiir sizi anlatıyor demektir.

Bir zamanlar Ankara... Hava kar, buz, don. Tenha; dişleri gıcırdatan bir soğuk. Ankara yine gri, boş bir yığın. Düzenin efendisi, bürokrasinin gölgesi. Sokağın başında ansızın bir yelkenli belirdi. Elinde fırça, kafasında kalem; okumuş yazmış da o biçim bir âdem.

Sonbahar, insanın ruhuna işleyen bir suskunluktur bence. Sararan yaprakların hışırtısında, gökyüzündeki solgun güneşte, serin rüzgârın tenimize dokunuşunda bir mesaj saklıdır: ‘’Yavaşla! Acele etme! Kalbini dinle!’’

Günümüzde kalem kâğıda ya da klavye ekranına uzanan hemen herkes kendini “yazar” ilan edebiliyor. Sosyal medyada birkaç satır karalayan, bir blog açıp peş peşe kelimeler dizen kimseler, yazının aslında ne demek olduğunu çoğu zaman göz ardı etmektedir. Oysa yazmak, yalnızca harfleri yan yana getirmekten ibaret değildir; yazmak, düşüncenin süzülmüş hâlini, duygunun işlenmiş biçimini, kelimelerle estetik bir düzen içinde buluşturmaktır.

Şimdi kendime ait kıldığım bir sokak lambasının altında birazdan gerçekleşecek olan felaketi bekliyorum. Bu şehri yerle bir edecek olan felaketi. Biliyorum, az kaldı. Bu gerçeği sadece ben de değil, içinde bulunduğum bu şehir de biliyor olacak ki gelecek olan bu felaketi; yok oluşun habercisi olan sessizlikle karşılıyor. Sessizlik ve karanlık. Bu felaketin kapanmayan izlerini oluşturacak ve bu şehri yok edecek olan tek gerçek.

Gaye Boralıoğlu tarafından yazılan, 2018 yılında ilk baskısının yapıldığı bu kitap hakkında konuşmak biraz zor fakat daha zor olan bir şey varsa o da konuşmamak. Yalnızlık, erkeklik, babalık, evlatlık, kocalık, ihanet gibi birçok olguya 275 sayfa içinde yer verilen bu kitapta, yazarımız bütün hünerlerini göstermiş.

Umut ve çaresizlik arasında sıkışıp kaldınız mı? Bir otel odasındasınız ve içinizden yardım çığlıkları mı atıyorsunuz? O halde bu edebi metni okumalı ve ruhsal yolculuğunuza hemen başlamalısınız.

Bugünkü şiirimiz Can Revanım, romantik şiir severleri kalbinden vuracak cinsten. Bu şiiri okurken özel betimlemelerden çok etkileneceksiniz.

Ne zaman hayatın akıp giden temposuna yetişemesem, omuzumdaki sorumluluklardan yorulsam, kendimi çocukluğuma dönmeye çalışırken bulurum. İnsanların genelinde var olan bu durumun nedenini merak ediyorum. Acaba çocukken üstümüzdeki sorumlulukların olmayışı mı, sevdiğimiz insanlarla geçirdiğimiz güzel zamanlar mı, yoksa yaptığımız yanlışların anlayışla karşılanması mıdır sebebi?

Sevgi, aidiyet ve içsel dönüşümün izlerini taşıyan bu şiirde, okuyucuyu duygularla yoğrulmuş bir iç konuşmanın derinliğine davet ediyoruz. Adeta fırtına sonrası sığınılan bir liman gibi, kelimelerle örülmüş bir bağın öyküsüne sığınmanızı diliyoruz.