Ninemin Hikâyesi

Ninemin Hikâyesi

O gece ninem bir hikâye anlattı

Gözler kan çanağı, elinde ekmek kuru

Batarken patatesin suyuna

İşte o gün, bir mit yarattı

**

Yol,

Arşınlanmış… nasırlı ayaklar kapkara

Taşlar, dikenler…

Her adımda başka yara

**

Yoğrulmuş bir destan açlıkla

Dinlenme!

Hadi, bir kırbaç daha yalnızlığa

**

O gece ninem bir hikâye anlattı.

Ay dedi, suya düşmüş, parçalanmış bakır tas

Eller çatlak, bakışlar yorgun, yas

**

Mevsimlerden kış,

Karlar kaplamış her yeri

Kuş uçmaz, kervan geçmez

Ölün bulunmaz bu sapa ovada

**

Ve donar yaşayan her canlı

Göçer kuşlar, uyur ayılar

Ne gökyüzü iner yere, ne dua yükselir

Taş kesilir zaman

**

O gece ninem bir hikâye anlattı

Bir destan, bir mit yarattı

Bozkurtlar doğdu dağların en altından

Şahmeranlar uyandı uykularından

**

O gece yalımların arasından

Bir güvercin havalandı sanırsam

Birden yükselip göklere, hızla kondu ninemin üstüne

“Ninem dedi: Gel yoldaş, sen de ekmek ban yemeğe.”

**

Ben uyurken ninnisiyle ninemin

Gökler kırmızı kesildi, eller mavi

Karıncalar seyretti bütün âlemi

Göçen kuşlar döndü yollarından

Ayılar uyandılar uykularından

Kardelenler baş gösterdiler toprağından

**

Sular akmaz oldu yatağında

Ninemin dilinde dua, elinde yılan

Açtı denizi, girdi içine anadan üryan

Balıklarıyla kuşandı denizin

Derken uçtu ve haykırdı göğe çığlığını emeğin