Frankenstein, birçok kez beyaz perdeye uyarlanmış, bilindik bir hikayedir. Bu bilindik hikâye, en son Netflix tarafından filme alındı. Bu gibi bilindik hikâyelerin yeniden işlenmelerinde genellikle iki şey izleyiciyi ekrana çekmek açısından kritik öneme sahip. Bunlardan biri, teknolojik gelişmenin görsel kaliteye yapacağı katkı, diğeri ise içerikte yaratılacak sanatsal fark.

Telefonun ekranı pazar gecesinin loşluğunda bir deniz feneri gibi yanıp sönüyor ama ufukta görünen tek bir gemi bile yok. Parmakların rehberde aşağı yukarı kayarken aslında isimlerin üzerinde değil hatıraların tozlu raflarında geziniyorsun.

Bazı diziler, yalnızca bir senaryodan ibaret değildir; insanın ruhuna bir koridor açar, o koridorun içinden geçerken hem kendini hem dünyayı yeniden yorumlarsınız. Eşref Rüya, tam olarak böyle bir yapım. İzleyiciyi hem zihinsel hem duygusal bir yolculuğa çıkaran bu dizi, son yıllarda dramatik anlatının en özgün örneklerinden biri olmayı başarıyor. Diziyi; konusu, türü, oyuncuları, güçlü ve zayıf yanlarıyla hep birlikte detaylıca inceleyeceğiz.

Zehirli ilişkiler, günümüz tabiri ile toxic olarak adlandırılmasa bile geçmişten bugüne yaşamımız içerisinde yer alan bir ilişki biçimi olarak karşımıza çıkar. Gelgitli, duygusal emeğimizi bitiren, bizi ruhsal anlamda yoran romantik bir ilişki bu tanımlamaya dahil edilebilir. Peki, ikili ilişkimizi zehirleyen şey günümüz insanının yüzeysel ilişkiler kurmaya meyilli olması ya da somut şeyleri öncelemesi temeline dayandırılarak açıklamak ne kadar doğru olur?

TikTok’un yükselişinin nörobilimsel bir açıklaması var. Stanford Üniversitesi’nin araştırmalarına göre: Kısa videolar ani ve hızlı dopamin patlamaları yaratıyor. Beğeni ve izlenme sayıları ödül merkezini aktive ediyor. Sürekli kaydırmak beynin “yeni uyarıcı arayışı”nı tetikliyor. Viral olmak biyokimyasal olarak bir mini “yüksek” deneyimi. Bu yüzden insanlar, “Bir daha paylaşmayacağım.” dedikten 24 saat sonra kendini tekrar kaydetmeye başlıyor. Görünürlüğün küçük dozlarına bağ

1920’lerin büyülü atmosferinde geçen “Pera’da Bir Lola”oyununu, yaratıcılarının gözünden gördük, onların bakış açısından hikâyeyi dinledik. Neler konuştuğumuzu sizlerle paylaşmak için heyecanlıyız.

Verilen sözlerin, aşkın, sustuğumuz kelimelerin özetlendiği, insani duygularımızı depreştiren bir şiir.

İnsan öyle bir mekanizmadır ki kendini koruyabilmek için bazen o odunları gerekli yerlerde fark etmeden bırakır. Bu işlevi beyin o kadar iyi halleder ki psikoloji biliminde buna, “adaptif unutma” denir.

Enerji kaybı bazen bedensel, bazen de ruhsal kaynaklı olur. Bedensel olan enerji kaybı, genellikle dinlenince geçer ancak ruhsal yorgunluk çok daha derin bir durumdur. Kişinin yaşam kalitesini ciddi anlamda düşürür.

Sonbahar, sessiz bir öğretmendir. Ne bağırarak ders verir ne de acele ettirir. Sadece usulca yapraklarını bırakır ve bizden bunu fark etmemizi bekler. Ağaçların sararan yaprakları, rüzgârla dans ederek yere düşerken bize yapması güç görünen ama gerekli bir şeyin önemini anlatmaya çalışır: Bırakabilmek.

Beyaz şehir Belgrad'ın Balkan ruhunu modern Avrupa esintisiyle yaşayın. 3 günlük rota: Kalemegdan'dan Pobednik'e, hareketli Cumhuriyet Meydanı'ndan loş ve etkileyici St. Michael Katedrali'ne eşsiz bir yolculuk.

Oyunculuk, insan ruhunun ve davranışlarının sahne ya da kamera önünde yeniden yaratılması sanatı olarak tanımlanabilir. Bir karakterin inandırıcı bir şekilde canlandırılması, sadece doğuştan gelen yetenek ile değil, kökleri derin felsefelere dayanan sistematik yaklaşımlar ve teknikler ile mümkün olmaktadır.

İçten söylenen her söz, her küçük jest, sandığımızdan çok daha değerlidir. Belki de yaşadığımız yeri, içinde bulunduğumuz toplumu daha güzel bir hale getirmek için ihtiyacımız olan tek şey, bu küçük ama içten şeyleri unutmamaktır.

Onu ve onun kurduğu bu ülkeyi yaşatıyor olmanın mutluluğu ama onu görememiş olmanın hüznüyle Saygıyla ve Rahmetle Anıyoruz.

Bazı sabahlar vardır, güneş doğar ama içimize düşmez. İçeride bir yer karanlık kalır. 10 Kasım sabahı, işte tam da o sabahlardandır. Şehrin üzerine görünmez bir hüzün serpilir. Sokaklarda aynı telaş, aynı ayak sesleri, aynı yaşam akışı vardır ama o sabah hiçbir şey tam olarak aynı hissettirmez. Sanki cümleler daha yavaş kurulur, adımlar biraz daha yumuşak basılır yere.

Kült film, gişeden çok bellekte yaşar; “kült filmler listesi” dediğin şey, hafızanın kendi şehir planıdır: Sokaklarına replikler adını verir, köşelerini sahnelerle işaretler, meydanlarına müzikler yerleşir.

Barış Manço’nun “Dönence” adlı unutulmaz eseri, yalnızca müzikal bir başyapıt değil, aynı zamanda insanın iç dünyasını, umutla bekleyiş arasındaki o ince çizgiyi anlatan felsefi bir semboldür. Bu yazı, hem coğrafi hem de metaforik anlamda “dönence” kavramını ele alarak, insan yaşamının döngüsel yapısına derin bir bakış sunuyor.

''Bir millet yeniden doğarken, en derin izleri sessizce atanlar kadınlardı. Cumhuriyet’in temeli, onların alın teriyle, dualarıyla ve vazgeçmeyen yürekleriyle atıldı. Her adımda bir annenin sabrı, bir kız çocuğunun umudu vardı. Bir ulus yeniden nefes alırken, o nefesin ritmini kadınların kalbi tuttu.''

Fârâbî ifadesi, Muallim-i Sânî’nin mensubu olduğu vilayeti temsil etmekte olup “Fârâblı” anlamına gelmektedir. -Fârâb şehri, günümüzde Kazakistan sınırları içinde Otrar civarında bulunmaktadır. Ayrıca bu vilayete yetişmiş başka alimlerin de bulunmasından dolayı kendisine “Ebu Nasr” künyesi verilmiştir.

İnsan, mucizeyi çoğu zaman uzaklarda arar. Kimi zaman göğe kaldırdığı bakışlarıyla, kimi zaman yere yıldızlardan düşecek bir işarette arar mucizeyi. Oysa mucize, göklerden değil; çoğu zaman kalbin en sessiz, en kuytu köşesinden gelir.