Yazmak Herkesin Harcı Mı?

Yazı Yazmak Herkesin Harcı Mı?

Herkes Yazı Yazabilir Mi?

Günümüzde kalem kâğıda ya da klavye ekranına uzanan hemen herkes kendini “yazar” ilan edebiliyor. Sosyal medyada birkaç satır karalayan, bir blog açıp peş peşe kelimeler dizen kimseler, yazının aslında ne demek olduğunu çoğu zaman göz ardı etmektedir. Oysa yazmak, yalnızca harfleri yan yana getirmekten ibaret değildir; yazmak, düşüncenin süzülmüş hâlini, duygunun işlenmiş biçimini, kelimelerle estetik bir düzen içinde buluşturmaktır. Bu betimlemenin yanı sıra yazmak, “varoluş amacı” olmalı ve “su içmek” gibi genel düzen içine tertip edilmelidir. Bu yazım meselesi günümüz “müzikleri”ne de yansımaktadır. Nitekim yeni kuşak için “nostalji” diyebileceğimiz “gerçek müzik” ardı ardına sıralanmış kelime öbeklerinden oluşmayıp, ruha zuhur eden görkemli bir ışık olarak karşımıza çıkmaktaydı…

Şiir için de durum farklı değildir. Art arda sıralanan kelimeler ya da tesadüfen kafiyeleşmiş dizeler, kendiliğinden şiir olarak karşımıza çıkmaz. Şiir, ritmin, imgenin ve anlamın iç içe geçtiği, “ruhu titretme gücü olan” bir dildir. Ne var ki çoğu zaman “ben de şiir yazıyorum” iddiasıyla ortaya çıkan metinler, sadece kelime yığınlarından ibaret kalmakta ve dingin bir çöküşe yol açmaktadır. Duygusal olarak kendini bu şekilde ehlileştirmeye çalışan kimseler olmakla beraber, kalem tutan herkesin “yazım” kabiliyeti olacağı anlamına da gelmemektedir.

Yazı Yazarken Kullanılan Kağıtlar

Yazma Kabiliyeti

Yazma kabiliyeti, yalnızca bireysel istekle değil; birikim, gözlem, okuma alışkanlığı ve dil hâkimiyetiyle gelişir. Yazarın kelime dağarcığı, düşünce zenginliği, kurgulama yeteneği olmazsa metinler yüzeysel bir tekrar olmaktan öteye gidemez. Dolayısıyla “herkes yazmalı” anlayışı, yazının kıymetini düşürmekte ve gerçek anlamda edebi üretimi gölgelemektedir. Nitekim herkesin hayatı roman olacağı gibi, önemli olan “o romanı yazacak kişiyi bulmaktır”. Bu doğrultuda “yazma/kâğıda dökme” eylemi, ustalık gerektiren bir yetenek ve kazanım olarak karşımıza çıkmaktadır.

Bu noktada sorulması gereken soru şudur: Yazmak gerçekten herkesin hakkı mı, yoksa sorumluluk isteyen bir uğraş mı? Elbette herkesin yazma çabası olabilir; bu insani bir ihtiyaçtır. Ancak edebiyat, sıradanlıktan değil, seçilmiş kelimelerin yoğunluğundan doğar. Yazmak, kalemi eline alanın değil, sözü işleyip anlamı derinleştirenin hakkıdır. Dolayısıyla yaşayış biçimine entegre edilmeden, hayatın olağan akışıyla meç edilip, benimsenmeden hiçbir şey yazılamaz!