Sonbahar, sessiz bir öğretmendir. Ne bağırarak ders verir ne de acele ettirir. Sadece usulca yapraklarını bırakır ve bizden bunu fark etmemizi bekler. Ağaçların sararan yaprakları, rüzgârla dans ederek yere düşerken bize yapması güç görünen ama gerekli bir şeyin önemini anlatmaya çalışır: Bırakabilmek.

Sonbahar, insanın ruhuna işleyen bir suskunluktur bence. Sararan yaprakların hışırtısında, gökyüzündeki solgun güneşte, serin rüzgârın tenimize dokunuşunda bir mesaj saklıdır: ‘’Yavaşla! Acele etme! Kalbini dinle!’’