Sinema salonunu özlemek, aslında yalnızca bir mekânı özlemek değildir. Bir hâli, bir alışkanlığı, hatta “birlikte susabilmeyi” özlemektir. Şimdi evde, tek başına izlenen filmler var; durdurulan sahneler, geri sarılan diyaloglar, araya giren bildirim sesleri ve daha nice şey. Oysa sinema salonu, insana durmayı, sabırlı olmayı ve beklemeyi öğretirdi.